Hoi Peter. Ja, hoe begin je zo’n bericht als dit, he? Althans, dat denk ik altijd maar, misschien heb jij er geen last van en klink ik nu al heel raar. Maar op de vrije school zeiden ze vroeger altijd dat schrijven het toppunt van creativiteit is en dat je nooit mag weggooien wat je ooit maakte, net als bij schilderen. Dus laat ik de afgelopen paar zinnen maar gewoon staan HA HA.

Ik werd eigenlijk aangesproken door jouw advertentie. Die was gewoon spontaan! Het is handig dat je nu op Lexa die videofuncties hebt, want het filmpje sprak me echt heel, heel, HEEL erg aan. Wat hilarisch dat je dat meisje uit The Blair Witch Project nadeed. Jammer dat je geen snotsliert hebt gebruikt, want dan had ik acuut mijn computerscherm besprongen!!!

Dus ja, kort samengevat: ik houd ook erg van puzzelen, lesbische wandelingen, en OMGOMGOMG dat laatste seizoen van Gray’s Atonomy was echt episch! Ik drink zelf eigenlijk altijd limonadesiroop en loop graag in de regen. Ik doe tornadojagen, maar dat is hier wel moelijk ik houd erg van reizen maar ik heb er geen geld voor dus correspondeer ik maar met mensen op andere continenten. En jij?

Dus ik googlen ‘Martha Wijngaard’ en WAT WEET JIJ NOU er is een Blogspot-pagina! Maaaaaaan man man manmanman wat een tijd was dat, zeg, 2004-’05. Heerlijk om amateurs zo aan ‘t werk te zien. Ik stak mijn vuist de lucht in en juichde super hard “YEAAAEAAAYYHHHH” terwijl het blikje cola langzaam leegliep over mijn nieuwe broek en de sultana tussen mijn vingers in het toetsenbord kruimelde. Eigenlijk alle hacker cliches die je in films ziet.

Er stonden helaas niet echt dingen op, behalve iets over chips, champagne, rode inkt en een of andere wazige typemachine die ze ooit op een StarWars-veiling had of Star Trek of whatever. Ik vraag me nu eigenlijk wel echt af of mensen mij ooit googlen en Vinkenslag Soap Weblog vinden, of misschien mijn Hyves-pagina of het feit dat ik soms wel fraudeer op ‘t werk en wc-condooms steel, maar wie maakt zich daar op zo’n punt nog druk om?

Heeeeyyy wat leuk dat JIJ weer eens belt! Ongelofelijk, ik zat net nog aan je te denken. Raar dat jij altijd belt wanneer ik denk aan die keer tijdens scoutingkamp toen we zoenden, en anders nooit! Ja, winkelen gisteren is prima gegaan. Heb een beha gekocht! Ja het is mijn eerste, maar nu met die Mina’s enzo, kon ik er eigenlijk niet meer onderuit.

Hoe is het daar? Heb je al een nieuwe baan? Ik vind het echt rot dat de gulden- euro (HA HA die fout maak ik ALTIJD!) nu op zo’n rotte koers staat. Gelukkig hebben wij er hier nog geen last van! Gekke boel hier man. Mijn huisgenoten deden laatst iets met de universiteit. Ik weet het ook allemaal niet, maar ze zaten op ‘t Spui en ik moest telkens soep brengen. Moet echt bijslapen daarvan!

Anywaaayyy ik moet gaan, ik heb zometeen een afspraak met Roel en Robert. We gaan samen op wandelvakantie, wat eigenlijk best een dom idee is want Robert zit in een rolstoel omdat ‘ie laatst van een dak afgesprongen is. Nja, we zien wel hoe het gaat. Goed, doe je de groetjes aan Bram? Zeg maar dat z’n moeder hem erg mist!

Zeg, schat, nog een keelsnoepje? Ik snap wel dat je na zo’n weekje Frankrijk waar het normaal gesproken natuurlijk heerlijk warm is maar O JEZUS wat een kloteweer megaverkouden bent geworden. Wat ik trouwens ook denk, is dat je misschien niet met je mond open regen moest gaan proeven toen er windkracht 9 op het strand stond. Ik heb ooit gelezen dat zand in je longen niet echt heel goed is maar wie ben ik? Geen dokter in ieder geval.

Heerlijk om eens met het gezin op vakantie te zijn. Met z’n viertjes in de auto. Wendela met haar Nintendo en Gijsje lekker met z’n Pimpampet-Voor-Solo’s. En wij componisten op de radio raden. En die gekke Wendela met dat vakantievriendje. Het is altijd wat met die meiden, nietwaar? Ach ja, ze hebben in ieder geval Twitteraccounts uitgewisseld, dus ze zullen nog contact houden.

En Gijsje, wat een poeperd is het. Ik heb zo genoten van zijn pogingen om te zwemmen, zonder ooit zwemles te hebben gehad en bandjes die niet opgeblazen waren. En in het restaurant met die kronkelfrietjes die jij telkens moest prakken. Heerlijke kinderen hebben we, hè, Patries? Zeg, over Gijs gesproken, waar is die trouwens? Hilarische gast!

Vroeger toen ik nog op school zat was het Cupidobal altijd in februari maar ik ben inmiddels ook 40 en middelbaar en die dingen die Mindful Magazine altijd op de cover zet bij artikelen over saaie mannen, dus wie ben ik om een referentiekader te bieden over anything?! Het is wel leuk dat ik nu met Sarah uit winkelen kan, shoppen voor een jurk en schoenen enzo.

Sinds ik gestopt ben, besef ik opeens dat ze al 12 is en dat ze make-up wil en dat ze zo mooi is en dat ze borsten begint te krijgen. Dat doet wel iets met je als vader. En nu ik gewoon eigenlijk de hele dag die auto voor de deur zie staan die echt serieus gewassen moet worden (OMG hondenpoep RIGHT?!) kan ik net zo goed wat met haar gaan winkelen, toch?

Het is ook zo leuk om te zien dat ze een vriendje heeft. Ze gaan vanavond samen op zijn scooter (hij is al 16 hè) naar het bal. Het is ook zo’n leuke jongen! Randy, heet ‘ie. Ik kan niet geloven dat mijn kleine meisje al naar haar eerste bal gaat, spoedig opgevolgd door haar eerste bezoek aan een abortuskliniek!

Ik wilde er een eind aan maken. Het was mislukt, dat was niet erg maar het was mislukt. Dit was twee weken geleden. Barnes was net vermoord, door Oscar hoogstwaarschijnlijk, die verrekte buurtmongool. Echt ongelofelijk dat er nog zoiets bestaat als buurtkatten die verdomme de hele dag door de buurt zwalken en dan zomaar mijn huisdiereend kunnen opeten. OPETEN.

Die avond had ik ook een afspraakje met een meisje, Lottelien, wat echt een rare naam is en in wezen dus ook al een indicatie voor de crazy-hot schaal waarop ze zich bevindt. Ze zou om acht uur bij me zijn, maar dat werd kwart voor negen. Ik had twee stukken vlees waarvan er een vegetarisch was, en toen wilde zei het echte vlees, maar ik ook. Maar het zou gezellig worden, dus lasagne. Aangebrand. Brandweer.

Ik ben vandaag weer naar mijn therapeute geweest. Fijne vrouw is dat wel hoor. Maar ja, aan het eind van de dag bestaat daar ook een soort dokter-patiëntrelatie, en seks zit er dus niet in denk ik. Ze stelde voor om de komende tijd een rollenspel te gaan doen, en nu wil mijn level 13 elf tovenaar ook een trio met mijn moeder en broertje.

Kijk. Dat ik het antwoord niet weet, betekent niet dat het een heel goede vraag is, ja? En net om op te scheppen ofzo, maar ik pas nog steeds in de luiers die ik vorig jaar droeg. Dus als je nu een of ander vies seksspelletje wilt gaan spelen waarin jij de dokter bent en ik de zuster, dan kun je dat vergeten. Want ik heb een piemel, en ik moet de dokter zijn.

Ik sta er dit jaar goed voor op school, ik haal negens en soms achten, vooral voor wiskunde en schrijven. Daar ben ik ook wel echt goed in, vind ik. Want ja, rapportcijfers zeggen niet altijd veel over je daadwerkelijke kwaliteiten, toch? Ik ben nu ook bezig met een manuscript, “Katja Schuurman Keer Oneindig”. Lukt al best goed.

Dus, om te concluderen, juffrouw Luijks: ik vind niet echt dat u een punt heeft wanneer u zegt dat, wanneer ik 3 niet bij 493 kan optellen, ik dan dom ben, want ik zag laatst bij Oprah dat mensen die soms niet altijd kunnen rekenen vaak heel hoogbegaafd zijn. En in theorie zou ik dus op een speciale school moeten zitten.

Oke, klaar.

Groet, Tim uit Groep 5.

Ik leef volgens één regel: geen werkaffaires, never. Ontzettende rommel, ongepast… Gewoon nee. Maar ik leef volgens een andere regel: Just do it… Nike. Dus kijk, ‘meneer de adelachtbare’ of whatever. Ik ga me niet verontschuldigen voor dat Laura vijftien is, want als vulploegleider van de grootste, uh-huh GROOTSTE Albert Heijn van de gemeente houdt je echt niet altijd bij hoe oud de caissières zijn, mmmkay?

Ik wil best vertellen hoe het ging hoor, daar niet van. Dus Laura zit daar de hele dag, in strakke pakjes (gewoon op 500 graden wassen om ze te laten krimpen hè) zegeltjes te tellen. En ja, als Vulploegleider wil je ook pauze hebben, en dan zie je dus dat de hele tijd rondfladderen achter de kassa, am I RIGHT?! HA HA.

Ze wil me niet te vaak zien, zegt ze. Dan gaat de spanning eraf. Snap ik ook wel. En nu inderdaad met die penislolly’s. Was niet echt slim van me, toegegeven. Maar als jij perse wilt liegen over je vaders zwarte handeltje in kermissnoep, en dan gaat zitten zeiken als ik romantisch naakt onder je raam met een keyboard ‘Paradise by the Dashboard Light’ rap ja DAT IS GEWOON JOUW PROBLEEM. VERDOMME.

En dan nu een minder vrolijk bericht. Laatst is Kitchie, de kat van onze escort Labila, weggelopen. Heb jij in de buurt van Overvecht een roze kat van ongeveer 110×80x50cm gezien? Hang dan bij de AH op het oproepenbord een post-it met daarop een kattengezicht getekend. Dan komt Labila wel eventjes bij je langs om ‘m op te halen.

O JA! Zaterdag is er housewarmingparty voor de nieuwe stripper, Lavanche Gold. Deze sexy sletje van 32 laat haar gouden tanden stralen als ze keihard van een paal afkronkelt! Het is Breng-Je-Eigen-Drank en zal zijn in de garage van de buren want bij ons was laatst wat met een kapotte paal enzo. Was nog een papagaai maar nu niet meer. Pfoeh, lang verhaal. Goed.

Welkoooom dit is SeksStripLijn Rwaniqua. Alle medewerksters zijn momenteel in gesprek, maar blijf hangen en je wordt snel uit jouw lijden verlost! Nog maar 45 wachtenden voor je.

Nou moet je eens even goed luisteren, ja? Ik ben dus gewoon HEEL blij met m’n baan. En niks kan me van die emotie afhelpen. Niet jij, je moeder niet, je broertje niet, de mensen van het uitzendbureau niet en NEE ook niet die man achter de infobalie bij de Albert Heijn die me zonder iets te zeggen een sollicitatieformulier gaf. Ik ben er klaar mee.

Het is toch leuk dat je vader een baan heeft waarbij ‘ie zich fijn voelt? Ik snap niet waarom je me niet hebt gevraagd voor Het-Werk-Van-Mijn-Vader-dag op school vorige week. Ik hoorde dat alle vaders gekomen waren. Dat er politiemannen waren, en brandweeragenten enzo. En er was zelfs een clown. Kom op Teun, dat is gewoon niet leuk om dan te horen dat jij er niet bij was, en dat je zoveel gemist hebt?!

Kijk, ik leg het nog een keer uit, en dan is ‘t afgelopen. M’n programma is zo op tv. Ik verkoop tropisch hardhout. Daar kun je schuttingen mee bouwen, of tuinmeubilair, of kastjes. Wat je maar wil. Het is jouw tropisch hardhout. Je kunt er ook didgeridoos van maken. En soms doen ze daar coke in ja, en nu oprotten!

Jij snapt ook dat het anno 2010 moeilijk is om als clown aan stageplekken te komen. Maar ik vind het echt HEEL ver gaan dat jij jezelf als KIP nota bene zo ophemelt tijdens optredens. Je bent geen duif godverdomme, klaar. En dat je niet met je takken van de drank af kunt blijven is tot daaraan toe, maar kotsen in de hoed van de tovenaar… Zo triest, Wilbert. Echt gewoon ontzettend triest.

En dan wilde ik ook nog even zeggen dat ik vandaag SBS6 heb gebeld met dat we die reallifesoap niet gaan doen, want ik kan op dit moment gewoon niet met je werken. Ik heb besloten om te stoppen met de Komedie Clownsschool, en ik vlieg volgende week naar Berlijn om geneeskunde te gaan studeren.

Val dood, kutzak.

Kus,

Sander

Maar ja, da’s nu allemaal voorbij. Gewoon een mooie, volle cup C. Niks mis mee. Mijn man vindt het ook prima, al heb ik ooit een rare beha met van die roesjes en Marlies Dekkers-bandjes van cup triple G gevonden. Had natuurlijk ook van mijn schoonmoeder kunnen zijn, of van mijn dochter (kleine meisjes moeten oefenen hè?) ofzo. Ik weet het ook allemaal niet oké?

Echt fijn dat ik nu een gezin heb. Op z’n tijd vriendinnenavondje met Marlie en Sascha, lekker meidenpraat. En als ze naar huis zijn, ga ik altijd ff bij de kinderen kijken. Heerlijk om te zien hoe Brammetje slaapt. Zijn kleine ribbenkast die op en neer gaat, snurkjes. Zijn mond die openvalt als hij wakker schrikt en me in mijn Naakte Clownkostuum met een whisky-melkcocktail haiku’s ziet schrijven over de regen.

Ik las vandaag dat mijn oude leraar is overleden. Meneer Vuisjes. Zonde hoor. Wat een inspiratie, die man. Hij was echt zo’n ontzettend goede leraar, NIET. NORMAAL. Inspirerend, overtuigend, grappig, intelligent en - in retrospectief - een ongelofelijk bekwame retoricus. Hij heeft Dikke Sandra zelfs aan het hardlopen gekregen. We weten nu allemaal wie er in ieder geval niet naar een kliniek zal hoeven gaan omdat ze te dik is HA HA.

Op een dag gingen we met een paar klassen naar het bos voor een dropping. We hadden allemaal een wapen gekregen om beren, buidelratten of uilen te verslaan. Meneer Vuisjes noemde het Battle Royale. Niemand begreep echt wat dat betekende, maar het was te gek. Wie als eerste terug kwam, kreeg een kratje fris en een cadeaubon voor de Hema.

Hij vertelde altijd van die super coole grappen, zoals die grap over die bevalling en die dokter die de dode baby uit het raam gooide. Hij kwam na school altijd bij ons hangen, en heeft zelfs wat gehad met een paar klasgenoten… En daarna kwamen er nog dertien anderen met hetzelfde verhaal ofzo. Was nog groot in het nieuws. Heeft groep zes echt goed voor ons verknald, ja.

Hallo, ik ben Simon en ik doe mijn spreekbeurt over Amerika. Het wordt ook wel de VS of USA genoemd. Maar ik vind gewoon ‘Amerika’ wel beter. Op 30 april 1667 tekende Jeffrey Thomason de Declaration of Indepens, en ik wilde daar eerst een plaatje van laten zien maar dat had Wikipedia niet. De hoofdstad is Washington.

Laatst gingen we naar Amerika op vakantie. Met de kèrven. Eerst Florida. Toen we uiteindelijk in Vegas kwamen, ging ik voor het eerst gokken. Echt spannend, maar ik heb niet echt iets gewonnen. Behalve die plastic trouwring die later goed van pas kwam toen ik Shelly ontmoette. Ik was ook nog in Disney, maar eventjes, want blijkbaar mag je daar niet zonder broek. Of met bier in de Droomvlucht.

Toen gingen we naar Chicago. Overal mooie meisjes en ik heb dat soms nodig am I riiighht HAHA! Burgeroorlogen, die waren er ook nog. En Amerika is heel bekend om MacDonald’s - echt lekkerder als je daar bent. Ja. Het spijt Tim echt dat hij zelf niet kon. Hij is bij de tandarts en wilde graag dat z’n vader ‘t zou doen. En daar heeft ‘ie er maar één van, nietwaar? Dankjewel allemaal! Kusjes.

Ja, wel fijn om weer eens lekker te winkelen! Wat tof ook, dat grand café in de winkel! Zullen we zo nog even langs de ondergoedafdeling? Wil graag zo’n pijpbroekje. Hier zijn ze altijd wel goedkoop, dus. Kunnen we voor jou ook meteen een nieuwe knuffel uitzoeken, want wat je daar hebt kent zijn eigen weerga dus absoluut niet.

Hoe was jouw week eigenlijk? Blokken gestapeld, o tof - O JAAAAAA, dat kan ik me ook nog herinneren ja. SU-PER! Ik mis die tijd eigenlijk wel, weet je? Maar ja, zo gaat dat. Ik bedoel, op de uni gingen we tussen colleges ook gewoon urenlang blowen enzo, of naar de Dames. Heb nog veel bijbaantjes gehad om dat te kunnen betalen, trouwens. Alles gaat voorbij, zeg ik altijd.

Wel jammer dat mama niet kon. Maar ik snap het. Die kaboutersculptuurlessen zijn ook intensief en dan mag je van mij best thuis blijven en tv kijken. Oké, klaar? Hoezo ‘ikkanniemeer’?! Ja VERDOMME Maud eet nou gewoon door man. Weet je wat jij lekker doet?! Ik ga gewoon nog een biertje kopen en blijf hier zitten totdat a) je je eigen luier verschoont of b) ze je uit de Hema flikkeren. Trut.

Duuusss, hoe is het met jou? Vast lekker aan het feesten in Amsterdam? Hoe was het trouwens in Thailand, beetje naar je zin gehad? Ik hoop het echt. Wat een trekpleister, hè! Vast ook leuke jongens ontmoet? Heb je die trouwjurk nou al gevonden? Je bent misschien bang dat het onorthodox is, maar er zijn genoeg vrouwen die hun Perfecte Trouwjurk kopen als ze ‘m zien hoor!

Goed, waarover ik je dus bel… Je weet dat ik je echt te gek vind, toch? Ik bedoel, niemand zoals jij. Maar, niet vervelend bedoeld, maar al dit gezeikzanik over dat je vader je nooit eens knuffelt of zegt dat ‘ie van je houdt zorgt er echt voor dat mijn jongeheer slap wordt en ik betaal jou echt genoeg voor die ritjes met jou. Nou, tot morgen! Kus, Jonathan

Bart, dit is je baas. Ehm, ja. Laat me raden? Jij ligt doodziek op bed met aids in je eierstokken?  Ik weet dat je thuis bent, neem op. Ik weet dat het carnaval is, daar waar je ouders wonen, maar ik heb vanochtend iemand voorbij laten rijden en hij/zij heeft gezien dat je auto gewoon nog voor de deur staat. Bart, ik zweer ‘t je, je komt niet onder die presentatie uit.

Laten we zeggen dat je over een uur niet hier bent in je enige goede shirt, met foundation onder je ogen om de watervastestifttattoo te verbergen die je waarschijnlijk gisteren hebt laten zetten tijdens een rock en roll concert, klaar om onze vrienden van Zeeman te vertellen waarom wij hun nieuwe reclamecampagne gaan doen en niet Larson & Larsson. Wat denk je dat er dan gebeurt?

Sandra kan niet, die heeft baarmoederhals… Volgens haar sms van daarnet. Bart, alsjeblieft. Hallo? Bart? Ik laat niet over me heen lopen hoor. Verdomme, man! Ik heb ooit  reclamecampagnes gemaakt voor tampons die letterlijk in de fik vlogen als ze niet goed ingebracht werden! Neem ohop! Ik moet ook hypotheek betalen. Mijn vriend is bezig met zo’n peperdure oestrogeenkuur… Bart. Alsjeblieft. Please?

Dus, mijn profielnaam. Was in ‘t begin wel moeilijk, maar ik vond IkBenErVoorJe wel een geschikte. Profielnamen zijn echt handig om mensen meteen die goede eerste indruk te geven. Om meteen even te laten weten van “Ja, dit ben ik. In maar vijf woorden. Zo zit ik in mekaar”. Ik bedoel, ik zag ook zo’n profielnaam van mariocart69. Zou ik niet voor gekozen hebben.

Ik heb een webcamfoto van mezelf geupload. Hobby’s moet ik nog even over nadenken. Ik denk in ieder geval koken. En strandwandelingen. Roken? Ja: menthol (trekt vrouwen aan). Drank? Ja: zoete, witte wijn (nog zo’n vrouwenmagneet). Hey, wacht ff. Waarom staat mijn moeder op relatieplanet.nl? Waarom zijn haar hobby’s “lopend buffet, pantomime en leer”? Waarom heeft de website haar aan me aanbevolen? Waarom ben ik haar aan het emailen?

Ik ben blij dat het bijna carnaval is; ziet niemand die bh en kan ik gewoon onder een black light. Ik ga dit jaar als Michael Jackson. Misschien wat oubollig - dat succes is ook alweer 30 jaar geleden - maar mijn vrienden en ik gaan als Kleine, Jong-volwassen en Volwassen Michael. Dus van donker naar licht, en van afro naar steil haar. Ik ga als Kleine.

Ik hoef alleen nog een soort van biertankje voor in mijn pruik, schmink en een kleine penisbeschermer. Pff, heb er echt zin in! Zes dagen lekker rossen! Blijf bij mijn ouders logeren, in Limburg. Ik hoop dat mijn baas me vrij kan geven, want ik hoef alleen op dinsdag college te geven over de Statenvertaling, en dat is toch een soort bijvak. En de universiteit is daar meestal wel relaxed mee.

Ja, daar sta je dan hè? Nee, serieus. WAAROM moet je me altijd een slecht gevoel geven over mezelf, God? Ik bedoel, ik heb hier een bloed eerlijk gesprek met jou, en dan krijg ik dit weer! U. Sorry. U. nou ja, in ieder geval doe ik wel aan voortplanting. Ik WEET dat dit onorthodox is, en dat U het niet zo bedoeld heeft.. maar toch. Ik kan dit ook zonder vrouw.

Wat? Wat is DIT nou? Waarom begint U nou opeens over dat ik ben gestopt met misdienen? IK WAS NEGEN. En ik zat net op basketball enzo, en dat kon eigenlijk niet gecombineerd worden, weet U. En op dit punt maakt het niet uit dat ik na twee weken uit het team werd gezet, dus begin er maar niet over, ja!

Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, als ik klaar ben. Nou ja, klaar, ik moet eerst maar eens beginnen HI HI! Die blaadjes hier… Die vadsige afstandsbediening! Net alsof ik hier televisie kijk! Ja WAT NOU ‘je moet niet zo zeiken, doe je werk gewoon’?! Ik STA hier toch?! Nou, weet je wat, GOD, ik ga wel geen sperma meer doneren. Ik ben weg hier. Verdomme.

Zo ziet mijn dag er tegenwoordig ongeveer uit. Onleesbare faxberichten blijven maar binnenstromen. Wakker liggen. Dromen over BN’ers en ex-huizen. Uit bed vallen. Tanden controleren, baard kammen, scheren en haarproblemen confronteren. Kleding. Op hoogst compulsieve wijze voorspellen wat er die dag niet gaat gebeuren, en me daarop voorbereiden. Bepalen welke muziek ik onderweg ga luisteren (ABBA).

Op Google Nieuws kijken wie er dood is, of bijna dood. Mijn dagelijkse ritje naar het werk is maar zeven minuten. Zeven! Maar ik loop liever. Ik zweer ‘t je februari is mijn favoriete maand! Google staat vol. Ik moet meer foto’s maken van de buurt, zodat mijn moeder wat visuele achtergrondinformatie heeft over hoe het er nu voor staat. Soms moet ik wachten op boten die onder de opgetakelde brug door varen.

Een lange wandeling naar de oostkant van het gebouw. Eenden kijken. Mijn bureau en computer zorgvuldig opgemaakt om er uit te zien als in medias res. Een immer groeiende collectie van voetbalplaatjes die ik voor mijn huisgenoot Igor spaar, hij bewaart ze in bierflesjes. Email, Twitter, websites, faxen, smsjes, Skype vergaderingen, Word documenten, Excel spreadsheets. Tijden. Vergaderingen in de legerzaal. Notities, tekeningen. Ik niet mijn vingers aan elkaar tijdens het brainstormen.

Pfoeh, de jongens en ik zijn net terug uit Hersonissos en mijn kont is echt ZO verbrand. Zou op Discovery moeten komen! HA HA HA eigenlijk ben ik niet verbrand en zijn we naar Arnhem geweest, wat trouwens echt minder spannend is buiten het seizoen. Wij met z’n vieren in de Toyota van Arnold - ik bedoel in ieder geval leven we nog of niet?!

We hadden een huisje gehuurd, en hadden echt tequila voor een maand. Binnen drie uur op! Ik zweer ‘t je man, er gebeuren dan dingen dat is gewoon ENG. Thomas heeft een boom omgezaagd, Martin was al meteen zoek, ik heb in een varken gepist en Arnold heeft het hele terras van het balkon geflikkerd. Geloof je dat nou? Hele tuinset! Idioot!

Mijn kont doet best pijn, maar Thomas is onschuldig al is ‘ie homo. Misschien dat ik trouwens op de barbeque ben gaan zitten, die binnen stond, wat echt niet fijn is voor de hamburgers. Ook bizar: we werden ’s ochtends wakker bij Arnold thuis. Precies waar we ook begonnen waren! Anyway, moet ophangen - de zuster zei dat ik naar huis mag en ik moet echt gaan liggen. Ook van jou, oma! Doei!

De huisgenoten hebben iets nieuws. Ik denk dat het begon toen Anne bij ons kwam wonen. Ik was niet bij de hospiteeravond want ik had ’s avonds nog twee belangrijke afspraken staan. Je bent op de een of andere manier toch wel verantwoordelijk voor je mensen? Ik vind het echt wel jammer dat ik niet bij de geboorte van de Viezewoordenoorlog was.

Meike begon ermee. Zij verzon ‘aarstulp’, en ‘blarfsen’. Ik ken de definities nog niet. Gisteren bespraken we waar we een moddervette, transseksuele stripper konden vinden voor het huisfeest en Meike zei dat ze ‘kickt op lekkere shemales met lerpen’. Oohw joh, ik kwam niet meer BIJ! Lachstuip! Oh mam, kom me alsjeblieft ophalen. Ik ben een 52-jarige psychiater die in Utrecht-Zuidwest op kamers woont. Help.

Gisteren ben ik begonnen met een ultieme playlist, want die Top 2000 sloeg dus weer nergens op. Ik hoorde op 29 december Krezip ná Toto, wat in mijn wereld betekent dat ze boven Toto in de lijst staan, maar het kan ook zijn dat ze gewoon bij 1 begonnen zijn ik weet het niet meer met die mensen van Radio 2. Ik was het al wat langer moe, dus nu ben ik bezig met mijn eigen Top 2000.

Ik vraag me af wat andere mensen op dinsdagochtend eigenlijk doen. Wat doen jullie op dinsdagochtend? Schrijf je reactie maar in de commentsafdeling HA! Die zijn er niet, maar toch. Ik vraag het me eigenlijk wel echt af. Goh, ik ben echt blij dat ik nou een eigen Blogspot heb. Twee mensen hadden al naar me gelinkt. De Bloggie-winnaar, en ook

Tante Marlies, bijzonder mens, nietwaar? Altijd de grapjas, feestjes, rock ‘n roll. Mijn tante citerend: “Je kunt het beter hier in huis doen dan achter het winkelcentrum”. Daar ben ik het wel half mee eens. Maar we kunnen niet ontkennen dat het beter was geweest als ik toen die slagroombus uit ‘58 niet in het gezicht van Wim Kok had leeggespoten?

Pff, er komen opeens zoveel dingen naar boven! Echt, de raarste herinneringen komen allemaal aanzetten hierbinnen. Die honden, Shimmy en Bochus - lekker op de mat voor de televisie, ruftend. Ik mocht ze weleens uitlaten. Haar voorliefde voor kleine kringloopspullen met een geschiedenis (annex geurtje). Een léven in dat huis, niet te beschrijven. Nee, serieus. Niet beschrijven.

Wel jammer van die keer in de speeltuin. Klopt nee, ik was er toen nog niet, maar ma vertelt er best vaak over, de gezichtsverminking, en dat Marlies toen even niets kon zien. Tante Marlies met d’r bionische glazen oog, dat ze soms in de snoepzak verstopte, of mijn cornflakes. En dan lachte ze met die prachtige, aanstekelijke lach van haar. Ik ben eigenlijk best wel blij dat ze dood is.

Enfin, ik word emotioneel. Ik zie jullie straks bij de koffietafel?

Mijn overburen zijn de ouders van de vorige bewoner. De moeder is vrijwel doof, en de vader is kattenverzamelaar. Als ik uit mijn raam kijk, kan ik hun huis zien. Ze hebben van die stoffen stoelen die ruiken naar alles wat je niet wilt zien. Misschien ook maar beter dat het een geur is, en geen aanblik. Af en toe flitsen er lichten door hun kamer.

Toen we twee jaar geleden hier naartoe verhuisde, waren er nog wat problemen. Er was net verbouwd, maar dat konden we niet helemaal betalen. In ruil daarvoor had ik beloofd in natura af te betalen aan zijn ouders. Dus nu ben ik werkzaam als biograaf van hun huiskat Nasr, en praten we verder niet meer over die nieuwe keuken.

De overburen houden me goed in de gaten, elke dag komen ze even vragen hoe het met de biografie gaat. Ik zit nu uit het raam te kijken, want ik zag net weer zo’n licht. Iemand uit de straat vertelde me dat dat voor die dove moeder is, als de telefoon gaat. Ik weet het niet hoor, het is allemaal zo dubieus. En morgen is er een nieuwe deadline. Fuck man ik wil niet dood!

Ben net een uur of wat terug uit Nice en mijn inbox zit vol. Ik wist niet dat dit nog kon in het zichzelf-overstijgend-technologisch tijdperk waar we ons in bevinden - jongens het is bijna 2010 wat DOEN jullie daar bij Google?! Waterkoelerhangen? - maar ik kan geen nieuwe emails meer ontvangen want mijn moeder belde me net met de vraag of haar kerstkaart is aangekomen, nee dus.

Waar ik wel blij mee ben, is de emailservice van Facebook. Dat heb ik nu. En ik heb wel 25 kerstverwensingen gekregen! Denk inderdaad dat het beter is om vreemden niet zomaar toe te voegen en dan te wallen dat hun linker tiet op hun profielfoto groter is dan de rechter.

Ook een leuke email: ik kreeg net de beste baan ooit in de geschiedenis van de geschiedenis aangeboden. “Het Vinksma Project is een collectief van verscheidene artiesten en wetenschappers, waarbij het te bouwen voertuig zowel op land als in water kan dienen. Focus zal liggen bij bijzondere (zee)dieren, schipbreukelingen, Baywatch-achtige hulpverlening indien kust van Amerika wordt aangedaan, en onderzoek naar de reuze inktvis. Eventueel Nessy. Doelgroep beslaat gezonde mannen van 15-23.”

Ik weet niet hoor. Klinkt best goed op dit moment.

Pffooeeh jongens het is alweer kerst. Niet te geloven toch? Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik laatst op Appelpop stond, halfnaakt, lang, machtig. En dat drie tienermeisjes me uitlachten en giechelden dat ik de enige was zonder opblaasgitaar. Maar dat maakte niets uit, want ik had seks. Dus, lekker puh. Nietwaar?

Het is een bewogen jaar geweest. Geen dertiende maand, de zomervakantie die dus in feite niet is doorgegaan, Patricia Paay. Michael Jackson. Net als met 9/11: je vergeet nooit waar je was toen je hoorde dat Patricia Paaij voor necrofiel was uitgescholden. DOOR HANS TEEUWEN! Nou goed, wel fantastische radio. En die 25 euro krijgen we volgend jaar wel.

Eerste kerstdag doen we bij mijn tante. Mijn vader hield zo van kerst. Hij droeg altijd een kerstmanbaard als merkin, rookte een stukje kerstboom en keek ‘It’s A Wonderful Life’ keer op keer met Wham! op de achtergrond. Jammer dat hij weggelopen is. Het wordt in ieder geval een groots diner. Veel drank. Eventueel paaldansen. Mijn neefje is net veertien geworden en concentreert zich tegenwoordig op visnekpanty’s. Ik op naaldhakken dus ja.

Goed. FIJNE KERST ALLEMAAL. Jullie zijn te gekke collega’s. Iemand nog een wodka?

Ik heb wel vaker zo’n dromen, niet erg want je wordt in ieder geval wakker met een verhaal. Mijn buurvrouw zegt wel eens dat ik echt gestoord ben, maar ik ben hoe dan ook niet degene die ooit yoghurt in zijn voorhoofd heeft gespoten toen hij krap bij kas zat en de chirurg op vakantie was. Ze is gewoon vervelend, maar ik ben twee jaar ouder, dus ik heb meestal gelijk.

Soms slaapwandel ik ook. Niet vervelend ofzo. Meestal ga ik de trap af, even op de bank zitten, of naar naar de kat staan kijken. Niet eng hoor. Dat doet me trouwens denken aan een leuk riedeltje - hey, waar zijn mijn ukelele en backup ukelele? Verdomme. Ja, goed, dat komt nog wel. Fijne dertiende verjaardag lieve Lisa!

Kus,

Papa

Hey Toekomstige Wouter, het is je fantastische zelf! Ik bel je! Je bent niet thuis, dus ik spreek maar gewoon ff een voicemail in. Ik wed dat je helemaal benieuwd was toen je het rode lampje van je voicemailapparaat zag branden of niet dan en ik ben zo blij dat ik deel kan uitmaken van zoiets moois!

Laat me raden: jij dacht wie is dit nou weer?! Wie belt mij nou? Vast dat meisje van de Japanner die wel onder de indruk was van mijn bestelling. Die ogen - zo groen als maar kan maar het waren vast kleurlenzen - die je zo aankeken van je maakt een grapje. En dat jij toen o echt absoluut niet! deed. Eigenlijk is het grappig dat we zo into Aziatische meisjes zijn, omdat we echt te vaak Ringu en Battle Royale hebben gezien.

In ieder geval, ik bel niet zonder aanleiding natuurlijk. Ik wilde nog even zeggen dat als je besluit om volgende week dinsdag (overmorgen misschien voor jou?) toch naar breiles te gaan en niet naar Tai Kwondo, dat je dan wel de goede naalden moet meenemen. Ik heb ze in de bovenste la in het badkamerkastje gelegd. Oke, tot snel! Groetjes.

Oke, oke, dit gaat wel goed. Joris heeft zojuist zijn derde cadeau uitgepakt en is matig tevreden. Maxie ligt tevreden op haar nieuwe speeltje te bijten en Emma is nu haar Fruby of whatever aan het uitpakken. Die Zsu Zsu’s waren op, en dit vond ik op Marktplaats. Dat is trouwens ECHT een goede website voor Sinterklaascadeautjes. Ook voor trouwringen.

Marla en ik hadden besloten om het dit jaar anders te doen. Kinderen worden groter dus dan moet je wat meer uit de kast halen. Vandaar dat ik voor Emma die Furbi (?) kocht, en geen Bretspop, want dat is niet leuk meer. Ze is nu vijf. Honden worden ook ouder, dus moest Maxie ook wat speciaals. En Joris is zeven, moeilijke leeftijd man. Dat gezeur telkens.

In ieder geval ben ik blij dat het dit jaar goed is gegaan. Dat de kinderen lief waren, mijn werk en huwelijk goed. Dit doe ik graag met Sinterklaas, dank betuigen. Dus voor oma ook een mooi cadeau, hopelijk is ze tevreden. Ik ben niet goed in rijmen en deze voordracht was niet helemaal het beste, maar hoop dat je dit gedicht wel mooi vindt.

Ik houd van je, fijne Sinterklaas mam! PROOST!

Klopt. Ik zou kunnen zeggen dat jij gelijk hebt en dat ik eigenlijk niet met beide benen op de grond sta, dat ik met iemand moet gaan praten of eigenlijk meteen achter slot en grendel moet of ondersteboven aan mijn lul opgehangen zou moeten worden. Maar laten we wel wezen, Carla, wie heeft hier nou gelijk? Ik. Jij bent een vrouw.

En trouwens het ligt ook zo veel dieper man. Iedereen is anders. Heb je Karel wel eens gezien in het weekend? Of Brigitte’s ouders? Sinds we de koelkast thuis hebben ingewisseld voor een hometrainer neemt mijn vrouw het hele dieetverhaal serieus en hoef ik blijkbaar ook niet te eten. En dat hele huwelijk enzo… Ik weet niet. Soms moet je gewoon even ventileren.

Maar ik snap je wel. Ik kan niet zomaar van alles doen. En jij hoeft niet alles te pikken. En we zijn samen leesouders, dus dat zegt genoeg. Maar doe het alsjeblieft niet. We kunnen dit ook gewoon zo oplossen, denk ik? Plus: Superman in cape en ondergoed is helemaal te gek, en als ik het doe, is het “Raak mijn zoon nooit meer aan”.

Nou ja, ik hoor het wel.

Met vriendelijke groet,

Gerard Meijer

Je weet toch wel dat ik mezelf altijd kleine 1-4 woordenbriefjes schrijf op kleine post-its die ik dan in mijn zak stop in de hoop dat ik ze daar later terugvind en dan weet hoe ik er actie op kan ondernemen? Dit is echt handig nu ik getrouwd ben en kinderen heb. Dat 1-4 systeem werkt goed. Beknoptheid is het halve werk.

Ik voel vaak in mijn zakken, dus als mijn vrouw zegt dat ik Joris moet ophalen van de kleuterschool, schrijf ik dat op, en tegen de tijd dat ‘ie opgehaald moet worden, heb ik het briefje gelezen. Of als er melk gehaald moet worden. Of mijn trouwdag. Zo trouw als een hond. Schoonmoeders verjaardag. Ik ben er een beter man van geworden.

Soms minder handig. Laatst bij de drogist hoorde ik een liedje van Shania Twain op de winkelradio en bedacht dat ik dat wilde downloaden - LEGAAL IK ZWEER HET JE. Dus ik wilde haar naam opschrijven. Nog maar één post-it over. Maar ik moest mezelf ook nog herinneren die dvd terug te brengen naar de videotheek. Problematisch. 1-4 woorden en niet meer, anders lag het systeem in duigen. Speling van het lot. Shania Twain Gone Wild.

Afgelopen vrijdag kreeg ik de brief. Wat een gedoe man, ik herinner me dus absoluut niets meer. Uitjes moeten tegenwoordig wat enerverender zijn. Leuker. Gezelliger. Informatief doch amusant. Hoe het ook zij, ik weet in ieder geval niet meer wat er gebeurd is, en er ligt sinds vrijdagochtend een tijger in mijn badkuip.

Blijkbaar waren we te laat vertrokken daar begon het mee. Bram had z’n Toyota in de garage staan, en Pieter wist niet of zijn rijbewijs nog geldig was, en was het daarnaast ook nog eens kwijt. Dus waren ze op de fiets naar mij toegekomen. De rest was er al. Ze waren al bij de vierde Chardonnay. Wij moesten in een hoekje snel bijdrinken om bij de groep aan te kunnen sluiten. Daarna een barkruk, nog iets in Artis, dat meisje Queen Sapphire en toen… nu.

Hoewel ik dus nu die brief heb, waarin alles beschreven staat (de politie schrijft gewoon alles op wat je zegt!), is daar helaas koffie overheen gevallen. En Bram wil maar niet opnemen. Pieter is al drie dagen niet op het werk geweest. Bij de brief zaten een aantal persoonlijke bezittingen. Een Pinoknuffel, tijgerbrokjes, een halter, badparels, een tandartsboor. Te gek, bedrijfsuitjes.

Het was op een dinsdagmiddag. Ik had een dag vrijgenomen van werk om de tuin in orde te maken. De opening was over vier weken, ik had wat mensen uitgenodigd. Je liep voorbij. Je ogen, de caviariem in je hand. Je verloren blik. ‘Hoe moest ik er anders achterkomen dat cavia’s niet stuiteren?’ vroeg je nog. Je huilde. Jij in mijn armen. Je vertelde dat het niet goed ging. Je acteercarrière. Vrijgezel zijn.

Het was zo’n super te gekke tijd, jij en ik. Je cavia Elsie werd teruggevonden onder een zak grind. Je was bij de opening geweest. We zijn daarna nog uiteten gegaan. Mijn tranen, jouw afwijzing. We hebben de rekening niet gedeeld. Ik denk nog steeds aan je als ik aan oude boeken ruik, een baby hoor lachen, in mijn ballen getrapt word of je in zo’n aflevering van Sexcetera zie.

Kijk, ik kan hier moeilijk of makkelijk over gaan doen, maar het kan gewoon niet dat er op de dag van vandaag geen controle is op dit soort dingen! Je kunt niet zomaar klakkeloos het hele straatbeeld aanpassen, nee, vergallen, met een wangedrocht dat je gewoon bij de Blokker vandaan hebt.

Piet en Ria woonde al vijftien jaar zonder problemen naast me, en ik was er eerder dus ik had eigenlijk al wat meer overwicht annex vetorecht over buurtzaken. Dat onding is lelijk. Nee ik weet wat je nu denkt. ‘Ouwe zeiklul - je moet maar een baan nemen, kun je ook niet de hele dag vanuit je stoel naar de straat turen en dat ding zien’. Maar zo werkt het leven niet. Het is geven en nemen.

En wat geven betreft: dat win ik ook. Ik had Piet namelijk ijsvissen geleerd. Elk jaar met de caravan naar Zweden. En hij maar aas verneuken. Klojo. En nu dat gedrocht. De rechtzaak loopt. Mijn advocaat is duur, maar hij denkt dat we kunnen aanklagen. Ze zijn vorige maand verhuisd, het vogelhuisje is weg. Maar die weggegooide maanden krijg ik niet meer terug. Ik ben het ijsvissen door alle schrik ook verleerd.

Lief dagboek,

Ik heb een afspraak gemaakt met de dokter. Althans, dat was de bedoeling. Door de inentingsrace staat de wachtkamer de hele dag vol met opa’s en verpleegkundigen die een prik willen. Risicogroepen. IK BEN EEN RISICOGROEP. Als ik drie weken geen college kan volgen, haal ik mijn vakken niet, haal ik dit jaar niet cum laude mijn propedeuse, schaam ik me en kan ik geen hoogleraar worden. Dat mag niet van mezelf. En dan? Dan word ik maar vertaler ofzo? Nee dus.

Die tintelende hand - rechter hand - houdt nu twee dagen aan. Dit werd voorafgegaan door een zweer (tumor) op tong. Waarschijnlijk een beginnende kanker, maar dat gaat natuurlijk weer veel te ver zegt iedereen en ik moet maar eens normaal gaan doen want sommige mensen zijn ECHT ziek en wat ik doe is gewoon respectloos want dit is een vrij land maar we moeten wel respect hebben voor het ongeluk van anderen. Maar, een kleine geschiedenis van de afgelopen twee jaar:

Hersenbloeding, ADHD, burnout, borstkanker, aambeien, schimmelteen, bronchitis, hersentumor, prostaatkanker, obesitas, boulimia, anorexia, PPD-NOS, nierafwijking, aseksualiteit, evenwichtsstoornis, breedsprakigheid, botverkalking, tongkanker, burnout, lymfeklierontsteking, chronische verkoudheid, Mexicaans griep, varkenspest, hersentumor, maagzweren, nierstenen, handkanker, pathologische leugenaar, orgaandefectie. Hypochondrie.

Ik stond laatst bij De Tuinen (dit hoort trouwens niet bij het verhaal OF TOCH WEL) en ik was op zoek naar Darjeeling thee. Ik weet niet wat het betekent, maar ik wilde het proberen. De medewerkster wist het niet - dit was een verrassing… - dus moest ik uitleggen waarvoor ik het nodig had. Ik vertelde over die Nummer 2 van laatst. Ik vertel dit omdat ik graag wil demonstreren hoe goed ik alles probeer te onthouden, voor als er later een biografie over me komt.

Mijn biografe is nu een denkbeeldig, dik meisje uit de brugklas dat mij als buitenschools project heeft. Maar ik hoop dat ze ooit een niet-fictioneel persoon wordt, met een beetje kont en lange benen, en rood of blond haar, maar zeker geen bruine ogen, en dat ze dan een Filofax heeft en een Parker-pen en dat ze me altijd volgt HET EINDE.

Het duurde even voordat ik doorhad dat ik was afgewezen voor de theateracademie. Ik had inmiddels drie jaar bij de Burger King gewerkt, nog even bij de post en daarna als propper op de Wallen, en toen pas besefte ik het. Ik was geen actrice. Tenzij je dat propperbaantje als acteren beschouwt, dan kan het wel. Wilde dingen meegemaakt daar.

Ik stond in een zijstraatje, waar de mixed-race travestieten zaten. Ik en Rebecca - inmiddels gestopt/verdwenen – moesten flyeren; foto’s van het aanbod. Werkte niet echt, dus werden het opblaaspoppen. Ook niet. We hebben nog even foto-dvd’s verspreid, zodat mensen een idee konden krijgen van wat ze zouden krijgen voor hun geld. Weinig succes. We zijn door de Nederlandsche Pornofederatie aangeklaagd wegens verspreiding van ongewaarmerkt materiaal. Dat was ook rond de tijd dat Rebecca stopte/verdween.

De aardbeiencondooms waren beter. Maar die werden ook vaak weggegooid, dus dat was geldverkwisting. Het was ook zo verdomd moeilijk om je publiek te bereiken. Mensen gunden me geen blik waardig. Ik droeg teveel kleding, scheen. Toen werden we meer marktgericht. Dingen waar mensen iets aan hadden. We zijn toen crocs gaan uitdelen. Gisteren gingen we failliet. Ik ga volgende week auditie doen voor Goede Tijden.

Dat is dus niet echt waar, maar hij had een verhaal verteld over dat mijn vader mijn voeten vroeger inbond omdat hij een man-geisha van me wilde maken. Maar dat was ook nadat ik tijdens het Boekenbal uitgebreid had gespeechd dat Wijnand ooit op een stukje ham was gaan zitten om zijn wormen naar buiten te lokken.

Ik heb zo veel meegemaakt met hem. We hebben een tijdje in een meidenband-voor mannen gezeten. En we deden modeltreinen. We hebben ooit een trouwkapel gekocht voor een van de treinstations, waar we dan zouden gaan trouwen als de homo-emancipatie voltooid was. Wat? Natuurlijk ben ik wel eens met een pistool gemept door een hoer, wie niet? Het zijn de jaren 90, man! Wacht, wat? Hoe lang ben ik out geweest? O god. O mijn god.

Even voor de duidelijkheid: het was niet mijn plan. Mijn buurman Pablo had problemen met Laurens, en had Mike benaderd. Maar toen bleek dat Pablo zijn verlate dienstplicht in Italië moest gaan vervullen (er is daar nu geen oorlog en ik weet ook niet hoe het zit maar hij moest vandaag dus op de Alpe di Succiso staan), moest ik vandaag opeens mee om Mike te escorteren.

We hadden een codewoord afgesproken, want Mike kon de toiletdeur niet zien. Ik wel, en ik zou ‘Fuck it!’ fluisteren als ik Laurens naar binnen zag gaan. Maar toen werd Jojanneke boos om een stom cadeau ofzo? En Mike rende met zijn tasergun de hal in, waar Sophia met de verjaardagstaart aan kwam lopen. En nu zit ik dus op het bureau. “In iedere oudere persoon zit een jongere, die zich afvraagt wat er in godsnaam gebeurd is.” zei ik nog tegen Jojanneke.

Op de middelbare zijn we Fake Champs gaan heten, wat ik zelf minder leuk vond maar de gitariste Stefani had het verzonnen. Toen wist ik nog niet dat een bassist ook nodig was, daarom heeft de zanger zich altijd geconcentreerd op ‘handklappen’. Het werd meer industrial-achtig, met zwarte zonnebrillen en leren laarzen. De gitariste en de zanger namen een blonde pony. Toen begonnen we ook met methadon enzo. Merk je ook in de muziek (red. Slakke Babbe Vengords Vol. IV).

Nu zijn we bijna 25 jaar verder, en zijn we met z’n drieën over. De gitariste is er vandoor gegaan met een of andere muziekproducent, en is nu een hit op MTV. Hebben we het niet meer over. Ze spoot toch teveel van ons spul. Meer voor ons, zeg ik maar.

Anyway, mam. Lange voicemail he! Bel me. Kusjes.

Veel fans hadden bouwvakkersmutsen opgezet, maar wij hadden nog een visnetpanty kunnen vinden. Ik in het linker been en zij in het rechter. Dat is pas liefde. Het was de zevenenveertigste keer dat we naar Guusje gingen. Dolle pret altijd. Het is moeilijker bewegen in zo’n panty, maar je doet het ergens voor weet je.

Goed, ik werd dus voorzitter van de Tweede Fanclub. Gemakkelijke keuze, ik hoefde nog maar een jaar te werken. En met mijn pensioen zou ik al een website kunnen bouwen en shirtjes laten printen. Voor het concert heb ik burrito’s voor alleen de fans gesponsord. Moeilijk om mensen als fan te kwalificeren, hoor, maar… Wat? Oh, sorry, natuurlijk, jij bent gewoon aan het werk. Straal vergeten. Sorry meneer, gaat u voor. Ik heb toch niet zoveel boodschappen om af te rekenen.

Nadat Sybrand de blinddoek en handboeien bij me had omgedaan, reden we eerst lang rondjes door de stad. Na twintig minuten arriveerden we. Drie trappen op, met de lift naar een splitlevel tussen de 7e en de 8e, en toen zagen we Blako.

“5000 euro, 18 oktober. Gedeeltelijk bewolkt met ’s middags een regenbui of storm. Zuidwesten wind.” zei ik.

“Gedurfd.” poneerde Blako.

“Gaan we nou gewoon die deal sluiten, of wat?”

“Als je zo doorgaat, blijf ik de rest van je leven als een Big Brother-camera op je nek zitten.”

En dat maakt me bang. Dat maakt dat ik Johan wil opbellen met de boodschap de hele zaak maar af te blazen, de productie stil te leggen, de microscoop te verkopen, de kleurplaten weg te gooien en Albert Heijn af te bellen. Christus, waar zat ik met mijn hoofd?

Het was ook allemaal zo’n gedoe. Eerst ging het nog, maar ik denk dat het foutging toen we afgelopen herfst concessies moesten doen. Het was een nieuwe televisie, of mama’s Botox-behandeling. Ik denk dat je ook wel inziet waarom we nu elke avond naar je moeders gezicht kijken als bron van entertainment.

Lieve Sarah. Sorry dat je dit jaar geen beugel mag. Misschien maar goed, kinderen met beugels worden vaak gepest. Kijk maar naar je vader; ik heb nooit een beugel gehad en bij de water cooler bulk ik van het zelfvertrouwen. En als je later nog steeds ontevreden bent over die voortanden, kun je alsnog een beugel nemen. Mijn oude Biologie-lerares had er ook een en zij was pas 54. O Sarah, ik voel me weer een kind, zo in die sproeiers. Een huilend, dronken, naakt, harig kind.

Het was een interne opleiding. De eerste dag was best eng, maar gelukkig vond ik al snel een vriendin. Laura heette ze, ze verzamelde cijfers. Dat deed ze al jaren. Alle cijfers die ze vond, noteerde ze in een klein zwart boekje dat ze vlak voor vertrek van haar moeder had gestolen. Ze wist dat er zo in ieder geval iets was wat haar moeder zou missen. Dat deed haar goed.

Laura werd al snel verliefd op onze leraar Ballondieren. Hij had ook een geadopteerde zwerfkat, en had ook bij de scouting gezeten. Hij vond haar ook leuk. Logischerwijs zou hij mij leuk moeten vinden, want Hallo cijfers opschrijven is echt niet hetzelfde als scouting maar wie ben ik nou om te zeuren. En ik had dus ook zo’n zwerfkat kunnen hebben. Recalcitrante trut, die Laura. Ik heb mijn propedeuse gehaald en ben van school gegaan.