Tante Marlies, bijzonder mens, nietwaar? Altijd de grapjas, feestjes, rock ‘n roll. Mijn tante citerend: “Je kunt het beter hier in huis doen dan achter het winkelcentrum”. Daar ben ik het wel half mee eens. Maar we kunnen niet ontkennen dat het beter was geweest als ik toen die slagroombus uit ‘58 niet in het gezicht van Wim Kok had leeggespoten?

Pff, er komen opeens zoveel dingen naar boven! Echt, de raarste herinneringen komen allemaal aanzetten hierbinnen. Die honden, Shimmy en Bochus - lekker op de mat voor de televisie, ruftend. Ik mocht ze weleens uitlaten. Haar voorliefde voor kleine kringloopspullen met een geschiedenis (annex geurtje). Een léven in dat huis, niet te beschrijven. Nee, serieus. Niet beschrijven.

Wel jammer van die keer in de speeltuin. Klopt nee, ik was er toen nog niet, maar ma vertelt er best vaak over, de gezichtsverminking, en dat Marlies toen even niets kon zien. Tante Marlies met d’r bionische glazen oog, dat ze soms in de snoepzak verstopte, of mijn cornflakes. En dan lachte ze met die prachtige, aanstekelijke lach van haar. Ik ben eigenlijk best wel blij dat ze dood is.

Enfin, ik word emotioneel. Ik zie jullie straks bij de koffietafel?

No Comments Yet