Mijn overburen zijn de ouders van de vorige bewoner. De moeder is vrijwel doof, en de vader is kattenverzamelaar. Als ik uit mijn raam kijk, kan ik hun huis zien. Ze hebben van die stoffen stoelen die ruiken naar alles wat je niet wilt zien. Misschien ook maar beter dat het een geur is, en geen aanblik. Af en toe flitsen er lichten door hun kamer.

Toen we twee jaar geleden hier naartoe verhuisde, waren er nog wat problemen. Er was net verbouwd, maar dat konden we niet helemaal betalen. In ruil daarvoor had ik beloofd in natura af te betalen aan zijn ouders. Dus nu ben ik werkzaam als biograaf van hun huiskat Nasr, en praten we verder niet meer over die nieuwe keuken.

De overburen houden me goed in de gaten, elke dag komen ze even vragen hoe het met de biografie gaat. Ik zit nu uit het raam te kijken, want ik zag net weer zo’n licht. Iemand uit de straat vertelde me dat dat voor die dove moeder is, als de telefoon gaat. Ik weet het niet hoor, het is allemaal zo dubieus. En morgen is er een nieuwe deadline. Fuck man ik wil niet dood!

No Comments Yet