Die gemeentelijke postzegeltuin was een fantastisch idee. Het is lastig als je in de stad woont, en er in principe geen plek is om je hobby te kunnen doen. Eerst heeft het wat moeite gekost, juiste aarde vinden enzo, mooie potten, een goede schop. En laat ik het maar niet hebben over de juiste watertoevoer. De loodgieterskosten!

Het was op een dinsdagmiddag. Ik had een dag vrijgenomen van werk om de tuin in orde te maken. De opening was over vier weken, ik had wat mensen uitgenodigd. Je liep voorbij. Je ogen, de caviariem in je hand. Je verloren blik. ‘Hoe moest ik er anders achterkomen dat cavia’s niet stuiteren?’ vroeg je nog. Je huilde. Jij in mijn armen. Je vertelde dat het niet goed ging. Je acteercarrière. Vrijgezel zijn.

Het was zo’n super te gekke tijd, jij en ik. Je cavia Elsie werd teruggevonden onder een zak grind. Je was bij de opening geweest. We zijn daarna nog uiteten gegaan. Mijn tranen, jouw afwijzing. We hebben de rekening niet gedeeld. Ik denk nog steeds aan je als ik aan oude boeken ruik, een baby hoor lachen, in mijn ballen getrapt word of je in zo’n aflevering van Sexcetera zie.

No Comments Yet