Sinds mijn 10e zit ik in een denkbeeldige band waarvoor ik cd-hoesjes, persoonlijkheden en liedjes verzin. We waren met z’n vieren. Eerst heetten we Stefferson Jarship, wat best Woodstock-achtig was. We hadden psychedelische albumhoesjes, wijde broeken en een blowkelder. Heel erg low-key, maar we hadden veel plezier. Hoor je ook in de muziek. Vooral Demo Vijf Snaren I en II zijn fantastisch.

Op de middelbare zijn we Fake Champs gaan heten, wat ik zelf minder leuk vond maar de gitariste Stefani had het verzonnen. Toen wist ik nog niet dat een bassist ook nodig was, daarom heeft de zanger zich altijd geconcentreerd op ‘handklappen’. Het werd meer industrial-achtig, met zwarte zonnebrillen en leren laarzen. De gitariste en de zanger namen een blonde pony. Toen begonnen we ook met methadon enzo. Merk je ook in de muziek (red. Slakke Babbe Vengords Vol. IV).

Nu zijn we bijna 25 jaar verder, en zijn we met z’n drieën over. De gitariste is er vandoor gegaan met een of andere muziekproducent, en is nu een hit op MTV. Hebben we het niet meer over. Ze spoot toch teveel van ons spul. Meer voor ons, zeg ik maar.

Anyway, mam. Lange voicemail he! Bel me. Kusjes.