Blako’s is alleen op werkdagen open van 13-14u en je moet een escort meenemen en het duurt altijd eeuwen voordat je iemand hebt gevonden, dus ik moest gisteren vroeg opstaan. Sybrand wilde wel mee. Een man met veel latenten. Eén bonk identity claim. Zo’n bril met zwart montuur, iPod headphones. Een knotje. Maar hij is de enige die ook werkloos en beschikbaar was.

Nadat Sybrand de blinddoek en handboeien bij me had omgedaan, reden we eerst lang rondjes door de stad. Na twintig minuten arriveerden we. Drie trappen op, met de lift naar een splitlevel tussen de 7e en de 8e, en toen zagen we Blako.

“5000 euro, 18 oktober. Gedeeltelijk bewolkt met ’s middags een regenbui of storm. Zuidwesten wind.” zei ik.

“Gedurfd.” poneerde Blako.

“Gaan we nou gewoon die deal sluiten, of wat?”

“Als je zo doorgaat, blijf ik de rest van je leven als een Big Brother-camera op je nek zitten.”

En dat maakt me bang. Dat maakt dat ik Johan wil opbellen met de boodschap de hele zaak maar af te blazen, de productie stil te leggen, de microscoop te verkopen, de kleurplaten weg te gooien en Albert Heijn af te bellen. Christus, waar zat ik met mijn hoofd?